Jerzy Lewczyński - Archeologia fotografii

To nie do wiary, ale jest to pierwsza tak duża monografia Jerzego Lewczyńskiego (ur. w 1921), członka ZPAF, jednego z najbardziej zasłużonych dla powojennej historii fotografii polskiej artystów. Bardzo istotne są jego dokonania fotograficzne z końca lat 50., kiedy to działał w nieformalnej grupie wraz ze Zdzisławem Beksińskim i Bronisławem Schlabsem. Reprezentowali oni fotografię nowoczesną, o awangardowym rodowodzie, bliską niekiedy programowi Fotografii subiektywnej Otto Steinerta. Kulminacją tego okresu w twórczości Lewczyńskiego był pokaz zamknięty Antyfotografia z 1959 (Gliwickie Towarzystwo Fotograficzne), gdzie wystawiali Beksiński i Schlabs. Lewczyński zaistniał też w historii fotografii polskiej jako autor zestawów tworzonych od końca lat 60., z których zrodziła się ważna, także w kontekście fotografii światowej, idea Archeologii fotografii, której program został sformułowany ok. 1979/1980. Wieloletnią twórczość Lewczyńskiego porównać można do humanistycznego, otwartego archiwum idei ludzkich.

Książka stanowiła katalog wystawy retrospektywnej Jerzego Lewczyńskiego pt. Archeologia fotografii 1941-2005, która była eksponowana w: